Te dwa tygodnie spędzone z różnymi wujkami, ciociami i kuzynami uświadomiły mi na nowo, jak bardzo prawdziwe jest stwierdzenie, że „wielu ludzi umiera po 35. roku życia”. Nie mają oni żadnego zainteresowania rozwojem społecznym i technologicznym, a ich estetyka w zakresie różnorodności kulturowej jest znikoma. Taka akademicka polityka i biurowa logika autorytarna są mechanicznie stosowane do wszystkich dyskusji, nie różniąc się wcale od tego, co działo się dziesięć lat temu. W takiej „komunikacji” znaczenie wymiany polega bardziej na desperackim poszukiwaniu dowodów, które mogłyby wzmocnić własne uprzedzenia, w wypowiedziach innych. Twoje uczucia, doświadczenia, obserwacje nie mają dla nich żadnej wartości. Taka rozmowa przypomina bardziej teatr, w którym przeplatają się monologi, a oni usilnie grają dla wyimaginowanej publiczności, boją się stracić twarz.