De afgelopen twee weken, samenzijn met allerlei ooms en tantes en neven en nichten, heeft me opnieuw diep doen beseffen hoe waar die uitspraak is: "veel mensen zijn na hun 35e jaar al dood." Ze hebben totaal geen interesse in de ontwikkeling van de samenleving en technologie, en missen een esthetisch gevoel voor culturele diversiteit. Die autoritaire logica van academische en kantoorpolitiek wordt mechanisch toegepast op alle discussies, en verschilt in niets van wie ze tien jaar geleden waren. In zo'n "uitwisseling" is de betekenis van communicatie meer het wanhopig zoeken naar bewijs dat je eigen vooroordelen verder versterkt, uit de uitdrukkingen van anderen. Jouw gevoelens, ervaringen en observaties hebben voor hen geen enkele waarde. Zo'n gesprek lijkt meer op een toneelstuk waarin monologen elkaar kruisen; ze zijn wanhopig aan het optreden voor hun ingebeelde publiek, bang om hun gezicht te verliezen.